Hodowlą koni zajmujemy się od 15 lat. Doświadczenie jakie uzyskaliśmy przez ten czas pozwala nam na selekcje koni do sportu i rekreacji. Głównie hodujemy konie rasy gorącokrwistej. Dla potrzeb rynku przygotowujemy konie rasy SP ( szlachetna półkrew).
Rasy jakimi się zajmujemy:
* Koń pełnej krwi angielskiej ( folblut)
* Koń hanowerski
* Koń holsztyński
* Koń oldenburski
* Koń trakeński
* Koń wielkopolski
Opis ras:
Koń pełnej krwi angielskiej
Uważany za najszybszego konia świata. Rasa ta zawdzięcza swoje powstanie zamiłowaniu Anglików do wyścigów konnych. Potocznie nazywany folblutem lub anglikiem, jest koniem szlachetnym, gorącokrwistym, wysokim i niezwykle inteligentnym. Rasa oznaczana jest symbolem xx.
Historia
Koń pełnej krwi angielskiej to rasa wyhodowana sztucznie specjalnie w celach sportowych i wyścigowych. Anglicy początkowo prowadzili prace nad uszlachetnianiem swoich miejscowych koni. Następnie najlepsze klacze szkockie galloway i irlandzkie hobby krzyżowali ze sprowadzanymi do Anglii ogierami włoskimi i hiszpańskimi. Na koniec do rasy wprowadzono krew orientalną. Za ostatecznych twórców konia pełnej krwi angielskiej uważa się trzy ogiery – Darley Arabian (koń czystej krwi arabskiej pochodzący z regionu Nadj w Arabii), Godolphin Barb (koń czystej krwi arabskiej wywodzący się z Tunezji) oraz Byerley Turk (kary arab nieznanego pochodzenia). Te trzy ogiery, wraz z pięćdziesięcioma klaczami angielskimi stworzyły trzon rasy. Uznaje się, że są przodkami aż 80% dzisiejszych folblutów.
Wygląd
Koń czystej krwi angielskiej jest wysokim (165 – 175 cm w kłębie), smukłym koniem o długiej szyi. Wzrost nie jest głównym kryterium, zależy od celu, w jakim użytkowany jest koń: u hacka (konia spacerowego) może wynosić jedynie 143 cm, u konia wyścigowego – około 160 cm, a u konia używanego do polowań – powyżej 170 cm. Typowymi cechami folblutów są długie, suche kończyny, szlachetna, sucha głowa o prostym profilu, lekka budowa ciała, długi, mocny grzbiet, długie, ukośne łopatki, nisko osadzony ogon. Sierść o delikatnym, krótkim włosie, typowe maści to: kara, gniada, skarogniada, kasztanowata i siwa.
Charakter
Konie pełnej krwi angielskiej to inteligentne, odważne i wytrzymałe zwierzęta. Są pełne temperamentu, rwą się do biegu, ale są też niezwykle wrażliwe, przez co nadają się wyłącznie dla doświadczonych, wprawnych jeźdźców.
Użytkowość
Konie pełnej krwi angielskiej to wspaniałe konie wyścigowe i sportowe, wymagające jednak właściwej troski i opieki. Sprawdzają się w takich sportach jak wyścigi na krótkich dystansach (osiągają prędkość ok. 70 km/h), skoki przez przeszkody, ujeżdżanie, WKKW. Folbluty używane są też z powodzeniem w polowaniach. Warto też zaznaczyć, że konie pełnej krwi angielskiej przyczyniły się do uszlachetnienia prawie wszystkich innych ras. —————————————————————
Koń hanowerski
Dziś koń hanowerski zaliczany jest do najwyżej cenionych raz koni startujących w międzynarodowych konkursach skoków i ujeżdżeniowych. Swoją sławę zawdzięcza spokojnemu temperamentowi, doskonałej skoczności i elastyczności oraz eleganckim chodom. W roku 1714 Hanower stał się częścią Imperium Brytyjskiego wskutek ślubu księcia regenta z królową angielską. Dzięki temu w hanowerskiej hodowli koni wcześnie przystąpiono do krzyżowania z końmi pełnej krwi angielskiej. Gdy inne hodowle rozpoczynały dopiero krzyżowanie uszlachetniające pełną krew, pogłowie koni hanowerskich było już w okresie konsolidacji – ustalenia i stabilizacji cech dziedzicznych. Ogiery hanowerskie wprowadzano więc do innych hodowli jako element szlachetny. Stadnina krajowa w Celle wyhodowała do czasów motoryzacji wiele bardzo dobrych koni roboczych i kawaleryjskich. Później szybki i z powodzeniem zmieniła kierunek na produkcję nowoczesnych koni do sportu jeździeckiego.
Wygląd
Budowa
Hanower fascynuje swoją atletyczną budową. Jest duży, ma długą, wysoko osadzoną szyję, ukośne łopatki, muskularną pierś i wysoki kłąb. Jego głowa jest średniej wielkości z wysokim czołem. Łagodne spojrzenie odzwierciedla jego zrównoważony charakter. Grzbiet jest dość długi, kłoda szeroka i głęboka, zad muskularny, czasem nieco płaski i kanciasty. Kończyny są solidnie zbudowane, stawy wyraźnie zarysowane, mocne, kopyta duże. Wysokość w kłębie: około 168 cm.
Umaszczenie
Wszystkie barwy jednolite są akceptowane, zwykle kasztanowate i gniade, również kare z białymi odznakami na głowie i nogach.
Charakter
Zrównoważony, poczciwy, dzielny – hanower to koń o doskonałym charakterze, pojętny i chętny do ćwiczeń. Nie ma w nim nic z buty i nerwowości niektórych pełnokrwistych. Dzięki rygorystycznej selekcji ukształtowano konia o cechach czempiona.
—————————————————————
Koń holsztyński
Koń holsztyński to jedna z najstarszych ras hodowanych na terenie Niemiec. Ten wysoki, silny koń cieszy się renomą wspaniałego konia sportowego o świetnej sylwetce, zrównoważonym temperamencie i doskonałym kroku.
Historia
Historia konia holsztyńskiego sięga trzynastego stulecia. Od średniowiecza w klasztorze Uetersen hodowano tu ciężkie, mocne konie marszowe, w czasach rozkwitu klasztorów i reformacji udoskonalane przez dolew krwi koni orientalnych, neapolitańskich i hiszpańskich. W XVI wieku ten duży, silny koń stał się znany w różnych zakątkach Europy, a zwłaszcza w Hiszpanii, we Włoszech, Francji i Danii. Podczas wojen napoleońskich rasa bardzo ucierpiała. Dopiero około roku 1850 rasę holsztyńską uratowano wprowadzając krew koni pełnej krwi angielskiej. W 1891 roku założono Holsztyński Związek Hodowlany. Obecnie Holsztyn jest głównym ośrodkiem hodowli koni sportowych w Niemczech. Konie holsztyńskie specjalizuje się przeważnie w skokach przez przeszkody.
Wygląd
Koń holsztyński to wysoki (160-172 cm w kłębie), wysoce szlachetny koń sportowy o wyraźnych cechach koni pełnej krwi. Jego głowa jest pełna wyrazu, średniej wielkości. Szyja długa, smukła, dobrze umięśniona. Kłąb długi i wydatny. Grzbiet mocny, długi, stopniowo przechodzi w lekko spadzisty, muskularny zad. Klatka piersiowa szeroka i głęboka. Kończyny długie, suche, smukłe, z mocnymi stawami, kopyta stosunkowo duże. Równy, długi, elastyczny krok z uwidoczniona pracą zadu. Świetne predyspozycje do galopu i skoków przez przeszkody. Najczęstsze typy umaszczenia: gniade, siwe, znacznie rzadsze kare i kasztanowate. Maści jednolite, gładkie, sierść lśniąca.
Charakter
Koń holsztyński jest uważnym, chętnym do współpracy i wszechstronnym wierzchowcem. Z natury nie jest płochliwy, odznacza się mocnymi nerwami i dużą wytrzymałością. Jest łatwy w prowadzeniu, o zrównoważonym temperamencie, spokojny i posłuszny.
Zastosowanie
Trenowany głównie do skoków przez przeszkody, ale osiąga tez dobre wyniki w klasycznym ujeżdżaniu.
—————————————————————
Koń oldenburski
Koń oldenburski jest nowoczesnym koniem gorącokrwistym używanym w celach sportowych. Pochodzi z Niemiec, a konkretnie z Oldenburga, miasta w północno-zachodniej części tego kraju. Koń ten jest dość masywny, ale cechy jego budowy wskazują na uszlachetnienie rasami lżejszych koni. Uchodzi za dobrego skoczka, nie należy do tanich koni.
Historia
Koń oldenburski ma długą i bogatą historię. Pierwsze wzmianki na jego temat pochodzą już z XV wieku. Na przełomie XVI i XVII wieku w Oldenburgu kwitła hodowla wspaniałych koni na bazie krwi fryzyjskiej. W wyniku krzyżówek z ogierami angielskimi, duńskimi, neapolitańskimi i hiszpańskimi uzyskano dość ciężkiego, masywnego, ale szlachetnego konia w typie barokowym. W 1819 roku wydano ustawę o uznawaniu zwierząt hodowlanych, która zmieniła losy hodowli koni różnych ras, w tym także oldenburskich. W krzyżówkach wykorzystywano reproduktorów czystej krwi normandzkiej, hanowerskiej i Cleveland Bay. Ogier Stavescher Hengst przywieziony do Niemiec z Anglii prawdopodobnie należał do tej ostatniej rasy, stał się protoplastą współczesnych koni oldenburskich. W 1861 powstał pierwszy związek hodowców koni tej rasy, która wówczas należała do kategorii koni powozowych. Tuż po zakończeniu II Wojny Światowej rozpoczęto uszlachetnianie rasy koni oldenburskich umiejętnie dobierając reproduktorów lżejszych ras. Hodowla ukierunkowała się na konie sportowe, zwłaszcza że zanotowano w tym czasie znaczny spadek popytu na konie robocze i pociągowe. Do uszlachetniania rasy używano koni różnych ras, w tym angloarabów, Selle Français i innych. Obecnie, pomimo mocniejszej od innych koni sportowych postury, koń oldenburski uważany jest za świetnego skoczka.
Wygląd
Koń oldenburski jest koniem średniego wzrostu. Jego wysokość w kłębie waha się między 160 a 172 cm. Łopatki ma długie i skośne, kłąb mocny, grzbiet średniej długości, czasami miękki. Zad lekko ścięty, mocny, muskularny. Kłoda głęboka i szeroka, ogon wysoko osadzony. Głowa ładnie uformowana, o profilu prostym lub lekko garbonosym, osadzona na niezbyt długiej, zgrabnej i silnej szyi. Kończyny suche i silne, o szerokich stawach i dobrych kopytach. Umaszczenie na ogół ciemne, gniade lub ciemnogniade, kare, rzadziej kasztanowate, siwe zdarza się niezmiernie rzadko.
Zastosowanie
Koń oldenburski uważany jest za dobrego skoczka, motoryka jego ruchu we wszystkich chodach jest bez zarzutu. Narowistość występuje rzadko, koń jest inteligentny i posłuszny. Lubiany zarówno przez początkujących jeźdźców, jak i profesjonalnych sportowców.
—————————————————————
Koń trakeński
Koń ten uchodzi za doskonałego konia rekreacyjnego i sportowego. Kiedyś powiedziano, że konie trakeńskie mają w sobie wszystko, co człowiek docenia w koniu. Mają odpowiednią wielkość, prawidłowa budowę ciała, mocne kości, ich ruch jest lekki i zrównoważony, charakter czujny i ostry, a jednocześnie łagodny, są mądre i chętne do pracy. Trakeny, bo tak się je w skórcie nazywa, właściwie nie mają wad. Ich popularność rośnie z dnia na dzień, używane są też do udoskonalania innych ras.
Historia
Rasa trakeńska powstała w XIII wieku w Prusach Wschodnich. W tamtych czasach prowincja ta skolonizowana była przez Zakon Krzyżacki. Krzyżacy dużą wagę przywiązywali do hodowli koni. Jedną z gałęzi hodowli stanowiły duże, ciężkie i silne konie wojskowe uzyskane na bazie ras holenderskich i niemieckich (konie oldenburskie, fryzyjskie, holsztyńskie). Drugim typem koni hodowlanych były konie przydatne zarówno w rolnictwie, jak i polowaniach, a podstawą ich chowu była miejscowa rasa Schweiken – koniki niewielkiego wzrostu, o zwartej budowie ciała, myszatym umaszczeniu, często z pręgą grzbietową. Były to kuce podobne do dzisiejszego konika polskiego. Klacze Schweiken kryto orientalnymi ogierami. W 1772 roku król Fryderyk Wilhelm I założył Królewską Stadninę Wschodniopruską w Trakenach. Znalazły w niej miejsce nie tylko konie kawaleryjskie, ale także gospodarskie. Gdy stadnina przeszła w ręce syna króla – Fryderyka Wielkiego, rasę trakeńską odświeżono sprowadzając rasy koni hiszpańskich, neapolitańskich, czeskich i angielskich. Gdy 100 lat później wprowadzono także konie czystej krwi arabskiej i pełnej krwi angielskiej, hodowla nabrała rozpędu i przeżyła pełny rozkwit. Niestety, w wyniku potyczek wojennych konie trakeńskie rozproszyły się po Śląsku i całych Niemczech, a rasa bardzo na tym ucierpiała. Dopiero w 1919 roku ostatnie z koni powróciły do rodzimej stadniny. W 1947 roku powołano Zrzeszenie hodowców i miłośników konia gorącokrwistego pochodzenia trakeńskiego. Tylko dzięki zaangażowaniu członków zrzeszenia udało się zebrać wystarczającą grupę koni, by rasa przetrwała.
Budowa
Głowa Trakenów jest proporcjonalna, sucha, szlachetna, o prostym profilu. Oczy duże, spokojne, inteligentne. Szyja szlachetna, długa, dobrze ukształtowana, kłąb wysoki i dobrze zarysowany. Łopatki ukośne, tułów mocny, średniej długości, pierś szeroka, grzbiet prosty, zad zaokrąglony, dobrze umięśniony, lekko opadający. Sylwetka konia trakeńskiego zdradza wpływy rasy arabskiej. Nogi suche, mocne, delikatne, o krótkim nadpięciu. Kopyta twarde i odporne na uszkodzenia. Sposób poruszania się znakomity we wszystkich chodach. Ogon osadzony wysoko, efektownie prezentuje się podczas ruchu. Koń trakeński osiąga od 160 do 170 cm w kłębie.
Umaszczenie
Dopuszczalne są wszystkie czyste maści. Bardzo rzadko spotyka się jednak maść siwą.
Charakter
Charakter koni trakeńskich uznawany jest za idealny dla konia wierzchowego. Trakeny są końmi żywymi, energicznymi, bardzo aktywnymi. Są czujne, uważnie słuchają słów trenera. Szybko i chętnie się uczą. Są niezwykle pracowite, lubią chodzić pod siodłem. Mają spokojny i zrównoważony temperament, są przyjazne w stosunku do człowieka i innych zwierząt. Zastosowanie
Koń trakeński jest doskonałym koniem rekreacyjnym i sportowym odnoszącym wielkie sukcesy w skokach przez przeszkody, ujeżdżaniu oraz konkursach WKKW
—————————————————————
Koń wielkopolski
Koń wielkopolski to rasa półkrwi angielskiej oznaczana symbolem X Wlkp. Konie te są wspaniałymi wierzchowcami i końmi zaprzęgowymi, bardzo popularnymi w całej Polsce. Odznaczają się łagodnym charakterem, inteligencją i posłuszeństwem. Od koni małopolskich odróżniają się głównie wyższym wzrostem i większą wagą. Największe stadniny koni wielkopolskich to: Posadowo, Racot, Pępowo, Liski, Nowielice.
Historia
Koń wielkopolski to rasa wyhodowana w Polsce. Powstała w krzyżówek miejscowych koni z końmi ras zagranicznych – trakeńskiej, wschodniopruskiej, berberyjskiej, pełnej krwi angielskiej oraz czystej krwi arabskiej. W latach 20. i 30. XX wieku rasę udoskonalano krzyżując ją z końmi arabskimi i angielskimi pełnej krwi. Otrzymane w ten sposób konie były szlachetne i zarazem wytrzymałe w pracy. Po II wojnie światowej hodowla poszła w dwóch kierunkach. W Olsztyńskiem i Gdańskiem zgromadzono w stadninach konie trakeńskie i wschodniopruskie z ich krzyżówek powstał koń mazurski. W Poznańskiem z połączenia kilku odmian powstał koń poznański. W miarę upływu czasu obie rasy coraz bardziej się do siebie upodabniały, w końcu w 1964 roku oficjalnie uznano je za jedną rasę i nadano nazwę koni wielkopolskich.
Wygląd
Koń wielkopolski mierzy od 158 do 160 cm w kłębie. Masa ciała to ok. 540 kg w przypadku klaczy i 570 kg w przypadku ogierów. Jego łeb ma widoczne cechy orientalne – przypomina zwężający się ku chrapom trójkąt. Linia biegnąca od czoła do chrap powinna być lekko wklęsła. Łeb jest niewielki, lekki, o dużych oczach, subtelnych i ruchliwych chrapach. Szyja długa, sucha, klatka piersiowa głęboka, mocna, szeroka. Kończyny silne, mocno umięśnione, suche i szlachetne. Kopyta kończyn tylnych często kierują się na zewnątrz (tzw. krowia postawa). Ogon i grzywa długie, nie powinny być podcinane. Sierść miękka, jedwabista, gładka. Umaszczenie najczęściej kasztanowate i gniade, spotyka się też siwe i kare.
Charakter
Koni wielkopolskie to zwierzęta zrównoważone, łagodne, nietrudne do ułożenia, jednak po przodkach czystej krwi odziedziczyły duży temperament i energiczność. Prawidłowo układane w młodym wieku wyrastają na konie bezproblemowe, posłuszne, nienarowiste.
Użytkowość
Konie wielkopolskie to konie zarówno do jazdy wierzchem, jak i konie zaprzęgowe.
